pisma mojem srcu

voljela bih da mi u san stigne otvorena pesnica
i da u njoj pročitam:
srce je hljeb sa sedam kora
pa da se probudim i kažem:
vratite pisma pošiljaocu

i onda u ranu zoru
bosa, po julskim baricama
preko beskonačne bašte
odem i okačim prste
o kokošinjac

vidi kako su meka i pernata
pisma bože
koja čuvam u njemu


8888888888888888888888888888888888888888


padaće kiša, prodaću dvadeset ulaznica

kad svi odete kući, sa svojm psima
i samo meni ostanu tople klupe
za moje tople kosti

jer sada sam ja
moje malo kraljevstvo
u koje mjesec skače žmureći

roni ribe na dnu rijeke,
okreće ih na stomak
i gleda u svoje lice


8888888888888888888888888888888888888888



nosim ga na uzici, ko nas god sretne
mogao bi da nam raskopča košulju
jer tamo nas nema
moga srca i mene.

u bijeloj korpi sjedi djevojčica
i ljušti beskonačnu jabuku
iza mojih dugmadi, na njenom licu
je predveče, sjedi i ljušti
beskonačnu jabuku
a kore padaju
kroz vazduh jednu godinu, dvije godine
kore padaju i grizu jastuke

a djevojčica sjedi i ljušti
beskonačnu jabuku.

nosim ga na svilenom gajtanu
jedno moje dugme
koje je izgubilo pamćenje
nađe ga djevojčica
u srcu jabuke